การเสริมหน้าอกแบบรักษาเนื้อเยื่อ ซึ่งมุ่งปกป้องเอ็นที่พยุงหน้าอกและกล้ามเนื้อหน้าอกให้มากที่สุด กำลังได้รับความสนใจ
แนวทางที่ถนอมเนื้อเยื่อนั้นถูกต้องอย่างแน่นอน แต่สิ่งที่ถูกรักษาไว้จริง และส่วนที่จำเป็นต้องคลาย ต้องตรวจสอบแยกต่างหาก
เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2026 ฮัน ซึงบอม แพทย์ผู้อำนวยการของอโมราตา ศัลยกรรมตกแต่ง ได้นำเสนองานวิจัยที่พิจารณาคำถามนี้ผ่านกายวิภาคและเอกสารทางวิชาการ ในงาน PRS KOREA 2026 การประชุมวิชาการนานาชาติวาระครบรอบ 60 ปีของสมาคมศัลยแพทย์ตกแต่งและเสริมสร้างแห่งเกาหลี
ภาพรวมการบรรยาย
- การประชุม: PRS KOREA 2026 (การประชุมวิชาการนานาชาติของสมาคมศัลยแพทย์ตกแต่งและเสริมสร้างแห่งเกาหลี ครบรอบ 60 ปี)
- วันและเวลา: วันอาทิตย์ที่ 8 พฤศจิกายน 2026 เวลา 14:00–14:15 น. การบรรยายแรกของเซสชันศัลยกรรมหน้าอกในวันแรก
- สถานที่: Grand InterContinental Seoul Parnas, Room 3
- เซสชัน: Aesthetic Breast 1 — Preservation Breast Augmentation: Myth or Fact?
- หัวข้อบรรยาย: Preservation Breast Augmentation: What Should We Preserve?
- วิทยากร: ฮัน ซึงบอม แพทย์ผู้อำนวยการ (ชื่อในโปรแกรม Sungbum Han, Amorata Plastic Surgery)
การเสริมหน้าอกแบบรักษาเนื้อเยื่อมุ่งปกป้องอะไร
การเสริมหน้าอกแบบรักษาเนื้อเยื่อ คือการผ่าตัดที่สร้างช่องสำหรับวางซิลิโคนด้วยการยืดเนื้อเยื่อ โดยตัดให้น้อยที่สุด โครงสร้างที่มุ่งปกป้องมี 3 ส่วนหลัก
- เอ็นยึดที่พยุงหน้าอก
- กล้ามเนื้อหน้าอกมัดใหญ่ (pectoralis major)
- เส้นประสาทและหลอดเลือดที่ไปเลี้ยงหัวนม
หัวข้อของเซสชันนี้คือ “การเสริมหน้าอกแบบรักษาเนื้อเยื่อ: ข้อเท็จจริงหรือความเชื่อ (Myth or Fact?)” เพื่อตอบคำถามนี้ ฮัน ซึงบอม ได้ทบทวนเอกสารและงานวิจัยว่าการผ่าตัดแบบนี้ต้องมีอะไรบ้างจึงจะได้ผลตามที่ตั้งใจ
คำถาม 3 ข้อจากฮัน ซึงบอม
1. ซิลิโคนวางอยู่ในชั้นที่วางแผนไว้จริงหรือไม่
ชั้นไขมัน พังผืด และกล้ามเนื้อรอบหน้าอก อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่มิลลิเมตร
หากดันเครื่องมือเข้าไปโดยมองไม่เห็น อาจออกนอกชั้นที่วางแผนไว้ จึงเน้นว่าต้องเลาะเนื้อเยื่อโดยมองบริเวณผ่าตัดโดยตรงผ่านกล้องเอนโดสโคป จึงจะเข้าถึงชั้นที่วางแผนไว้ได้อย่างแม่นยำ
2. ช่องเหมาะกับซิลิโคนหรือไม่ และควรคลายผนังกั้นมากเพียงใด
หากคงผนังกั้นและเอ็นภายในหน้าอกไว้ทั้งหมด พื้นที่สำหรับวางซิลิโคนอาจไม่พอ
ผู้ป่วยชาวเกาหลีบางคนมีผนังกั้นที่แข็ง จึงอธิบายว่าต้องเลือกและปรับให้เหมาะกับแต่ละคนว่าจะเก็บส่วนใดไว้และคลายส่วนใด
3. เนื้อเยื่อที่ถูกยืดทนแรงนั้นได้หรือไม่
การยืดเนื้อเยื่อแทนการตัด เริ่มจากสมมติฐานว่าเนื้อเยื่อทนแรงนั้นได้
ฮัน ซึงบอม ได้นำเสนองานวิจัย (Bhattarai และคณะ, 2026) ที่พบว่าตัวอย่างเนื้อเยื่อพยุงเต้านม 77 ชิ้น ราว 82% ฉีกขาดแม้ได้รับแรงค่อนข้างน้อย นี่คือเหตุผลที่ต้องตรวจสอบว่าเนื้อเยื่อตอบสนองอย่างไรจริงระหว่างการยืด
ทำไมต้องใช้กล้องเอนโดสโคป
กล้องเอนโดสโคปถูกใช้ในการผ่าตัดเสริมหน้าอกมาตั้งแต่ทศวรรษ 1990
การเลาะเนื้อเยื่อโดยมองบริเวณผ่าตัดโดยตรง ช่วยจำกัดขอบเขตการเลาะให้เท่าที่จำเป็น และตรวจสอบเลือดออกได้ทันที การ “ตรวจสอบโดยตรง” นี้ยังเป็นพื้นฐานที่ทำให้เป้าหมายการรักษาเนื้อเยื่อเกิดขึ้นได้จริงในการผ่าตัด
สรุป: ไม่ใช่เก็บทุกอย่างไว้ แต่ตรวจสอบแล้วเลือก
“เห็นด้วยกับแนวทางการรักษาเนื้อเยื่อ แต่การเก็บเนื้อเยื่อทั้งหมดไว้โดยไม่มีเงื่อนไขไม่ใช่สิ่งที่ดีเสมอไป”
“ต้องตรวจสอบและตัดสินโดยตรงว่าจะรักษาโครงสร้างใดไว้และเลาะมากเท่าที่จำเป็นเพียงใด และต้องสะสมหลักฐานทางกายวิภาคและทางคลินิกที่รองรับอย่างต่อเนื่อง”
— ฮัน ซึงบอม แพทย์ผู้อำนวยการ จากการบรรยายในงาน PRS KOREA 2026 (ตามรายงานของ Medisobi News)
การดูแลที่อโมราตา
การเสริมหน้าอกที่อโมราตา หากผ่าตัดทางรักแร้ จะเลาะเนื้อเยื่อโดยมองด้านในผ่านกล้องเอนโดสโคป Wolf·Storz และหากผ่าตัดทางแผลใต้ราวนม จะเลาะเนื้อเยื่อโดยมองด้วยตาโดยตรง
ในการปรึกษา เราประเมินรูปทรงทรวงอก ความหนาของเนื้อเยื่อ และขนาดซิลิโคนไปพร้อมกัน การตัดสินว่าจะเก็บส่วนใดไว้และคลายส่วนใด ก็กำหนดให้เหมาะกับร่างกายของแต่ละคน
อ่านรายละเอียดวิธีการผ่าตัดได้ที่หน้า การผ่าตัดเสริมหน้าอก และ ศัลยกรรมแก้ไขหน้าอก
บทความแนะนำ: การดูแลจัดการภาวะเลือดคั่ง · ใส่ซิลิโคนขนาดใหญ่กว่าขนาดทรวงอก ได้หรือไม่
คำถามที่ควรถามเมื่อมาปรึกษา
- จะวางซิลิโคนไว้ในชั้นใด
- การเลาะเนื้อเยื่อทำโดยมองโดยตรง ผ่านกล้องเอนโดสโคปหรือด้วยตา หรือไม่
- จะเก็บเนื้อเยื่อส่วนใดไว้ และจะคลายส่วนใดมากเพียงใด
- ความหนาของเนื้อเยื่อของคุณปกคลุมซิลิโคนได้เพียงพอหรือไม่
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
การผ่าตัดที่เกี่ยวข้อง
