ทันทีหลังการผ่าตัดเสริมหน้าอก สายตามักจะจับจ้องไปที่การเปลี่ยนแปลงของขนาดและวอลลุ่มโดยรวมก่อนเป็นอันดับแรก แต่

เมื่อเวลาผ่านไปและอาการบวมเริ่มยุบลง หลายท่านมักจะเริ่มกังวลเกี่ยวกับ 'ร่องอก'


"ทำไมหน้าอกด้านในถึงไม่ค่อยชิดกันเลยคะ?"

"รู้สึกเหมือนช่องว่างระหว่างอกสองข้างดูกว้างเกินไป"


มีไม่น้อยเลยที่เข้ามาปรึกษาด้วยความกังวลใจเหล่านี้



หากเข้าใจหลักการเกิดของร่องอกล่วงหน้า

ในการวางแผนผ่าตัด คุณจะสามารถตั้งเกณฑ์ที่เป็นไปได้จริงและน่าพึงพอใจ

แทนที่จะเป็นการคาดหวังที่เลื่อนลอย


เหตุใดหลังเสริมหน้าอกแล้ว ร่องอกจึงไม่เกิดขึ้นตามที่คาดหวังไว้กันแน่?


1. ร่องอก ถูกกำหนดโดยซิลิโคนจริงหรือ?


หลายท่านคาดหวังว่าหากใส่ซิลิโคนที่มีวอลลุ่มขนาดใหญ่

จะสามารถสร้างร่องอกที่ลึกและชิดได้อย่างเป็นธรรมชาติ


ทว่า ในความเป็นจริง สิ่งที่กำหนดรูปทรงและความลึกของร่องอก

ไม่ใช่ตัวซิลิโคน แต่เป็น ‘เงื่อนไขของเนื้อเยื่ออ่อน (Soft Tissue) ในร่างกาย’ ที่คลุมซิลิโคนอยู่


เงื่อนไขสำคัญ 3 ประการที่ผมตรวจดูอย่างละเอียดที่สุดก่อนการผ่าตัด ได้แก่


ประการแรก ความยืดหยุ่นและความหย่อนตัวของผิวหนัง

หากผิวหนังมีความหยุ่นตัวและยืดขยายได้นุ่มนวลดี

เมื่อใส่ซิลิโคนเข้าไปแล้ว จะสามารถขับเน้นความรู้สึกของการชิดเข้าหากันด้านในได้อย่างเป็นธรรมชาติ


ในทางตรงกันข้าม หากผิวหนังตึงแน่นมาก

แม้จะใส่ซิลิโคนขนาดเดียวกัน ระดับของการชิดเข้าด้านในก็จะต้องถูกจำกัดด้วยแรงตึงผิวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้


ประการที่สอง ความหนาของเนื้อเยื่อบริเวณหน้าอกด้านใน

หากบริเวณกึ่งกลางหน้าอก (แนวกระดูกหน้าอก) มีความหนาของไขมันใต้ผิวหนังหรือเนื้อเยื่อเต้านมคอยรองรับอยู่พอสมควร

จะเกิดส่วนโค้งเว้าที่นุ่มนวลเหนือแนวกระดูก และเชื่อมต่อเป็นลายเส้นร่องอกที่เป็นธรรมชาติ


แต่หากเป็นสรีระที่เนื้อด้านในบางและไม่มีเนื้อ

ขอบของซิลิโคนจะดูนูนเด่นชัดเจน

และทำให้รู้สึกเหมือนหน้าอกทั้งสองข้างถูกแยกขาดออกจากกันได้ง่าย


ประการที่สาม ระยะห่างระหว่างกล้ามเนื้อหน้าอกใหญ่ (Pectoralis Major) ทั้งสองข้าง

ตำแหน่งทางกายวิภาคที่กล้ามเนื้อหน้าอกใหญ่ซ้ายและขวาเกาะอยู่โดยมีกระดูกหน้าอก (Sternum) ตรงกลางเป็นเกณฑ์นั้น แตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล


โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผ่าตัดด้วยเทคนิคใต้กล้ามเนื้อบางส่วน (Dual Plane) ที่วางซิลิโคนไว้ใต้กล้ามเนื้อ

หากผู้ป่วยมีระยะห่างระหว่างกล้ามเนื้อทั้งสองข้างค่อนข้างไกลกันอยู่แต่เดิม

ย่อมมีข้อจำกัดทางกายภาพในการดันซิลิโคนให้ชิดเข้ามาด้านในมากเกินไป


ท้ายที่สุดแล้ว ร่องอกจึงไม่ใช่สิ่งที่สร้างขึ้นใหม่ได้ด้วยซิลิโคนเพียงอย่างเดียว

แต่เป็นเรื่องของการถ่ายทอดความงดงามออกมาให้เป็นธรรมชาติมากที่สุดบนโครงสร้างทางกายวิภาคเดิมที่ร่างกายมีอยู่



2. ตำแหน่งของซิลิโคนสามารถช่วยปรับได้มากน้อยเพียงใด?


แน่นอนว่าตำแหน่งการจัดวางซิลิโคนระหว่างผ่าตัดถือเป็นจุดเริ่มต้นพื้นฐานที่สำคัญที่สุด


หากซิลิโคนเอียงออกไปด้านนอกมากเกินไป บริเวณด้านในก็จะดูโหวงว่าง

แต่หากพยายามฝืนดันเข้ามาด้านในมากจนเกินไป


รูปทรงหน้าอกโดยรวมอาจดูไม่เป็นธรรมชาติ หรือเพิ่มความเสี่ยงของภาวะแทรกซ้อนอย่าง 'ภาวะอกแฝด' (Symmastia) ที่หน้าอกทั้งสองข้างเชื่อมติดกัน


ดังนั้น จึงต้องยึดตำแหน่งของหัวนมเป็นแกนกลางหลัก

และกำหนดตำแหน่งที่ซิลิโคนจะวางตัวได้อย่างลงตัวและมั่นคงที่สุดก่อน


อย่างไรก็ตาม แม้จะปรับตำแหน่งอย่างประณีตแม่นยำแล้ว

สำหรับผู้ที่มีเนื้อหน้าอกด้านในบางแต่กำเนิด

ก็อาจยังคงรู้สึกได้ว่ามีช่องว่างระหว่างหน้าอกหลงเหลืออยู่


แล้วเราจะสามารถเติมเต็มความหนาของเนื้อเยื่อด้านในที่ขาดหายไปนี้ได้อย่างไร?


3. สามารถนำไขมันส่วนเกินในร่างกายมาเติมเต็มร่องอกได้หรือไม่?


สามารถเสริมความหนาของหน้าอกด้านในที่ยังไม่เพียงพอได้ด้วยการฉีดไขมันตนเอง (Fat Graft)


เป็นวิธีดูดไขมันส่วนเกินที่ไม่ต้องการจากบริเวณที่เป็นกังวล เช่น หน้าท้อง ด้านข้างลำตัว หรือต้นขา

นำมาผ่านกระบวนการคัดแยกบริสุทธิ์ แล้วนำไปปลูกถ่ายอย่างประณีตในบริเวณเนื้อเยื่อที่บางรอบๆ แนวร่องอก



เมื่อชั้นเนื้อเยื่อที่คลุมอยู่เหนือซิลิโคนหนานุ่มขึ้น ขอบกลมตามธรรมชาติของซิลิโคนจะถูกพรางตาอย่างแนบเนียนยิ่งขึ้น

และลายเส้นด้านในที่ทอดยาวจากทรวงอกสู่เต้านมจะดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น


เป้าหมายสำคัญตรงนี้ไม่ใช่การบีบรัดให้เกิดร่องลึกที่ดูประดิษฐ์

แต่เป็นการสร้างเส้นสายที่นุ่มนวลสบายตา ไม่ให้ช่องว่างระหว่างอกดูโบ๋แหว่ง


หากเป็นผู้ที่มีรูปร่างผอมบางมากจนมีไขมันไม่เพียงพอต่อการดูดมาใช้

สามารถพิจารณาวิธีผสมผสานเนื้อเยื่อผิวหนังแท้ไร้เซลล์แบบอนุภาค (Particulated ADM) ร่วมกับไขมันในการปลูกถ่ายได้


ADM เป็นวัสดุชีวภาพที่เดิมใช้สำหรับห่อหุ้มและปกป้องซิลิโคน

ซึ่งช่วยเสริมความหนาของเนื้อเยื่อในบริเวณที่ไขมันเพียงอย่างเดียวอาจเติมเต็มได้ไม่เพียงพอ


กล่าวคือ หากมีไขมันเพียงพอจะใช้วิธีฉีดไขมันเดี่ยวๆ

แต่หากมีไม่เพียงพอ จะพิจารณาใช้ ADM ร่วมด้วย โดยปรับตามสรีระของแต่ละบุคคล


4. ไขมันที่ปลูกถ่ายจะคงอยู่ได้นานแค่ไหน?


สิ่งที่ต้องทราบเมื่อวางแผนการฉีดไขมันคือ

ไขมันที่ปลูกถ่ายเข้าไปจะไม่คงอยู่เต็ม 100% ทั้งหมด แต่บางส่วนจะสลายและถูกดูดซึมเข้าสู่ร่างกายตามธรรมชาติ


การที่เซลล์ไขมันที่ย้ายมาปลูกถ่ายจะรอดชีวิตได้นั้น

จำเป็นต้องมีหลอดเลือดฝอยจากเนื้อเยื่อรอบข้างงอกเข้ามาเพื่อส่งออกซิเจนและสารอาหาร


เปรียบเสมือนต้นไม้ที่ย้ายไปปลูกใหม่จะหยั่งรากได้อย่างมั่นคง

สภาพแวดล้อมของดินจะต้องมีความอุดมสมบูรณ์เช่นเดียวกัน



ดังนั้น หัวใจสำคัญของการฉีดไขมันจึงไม่ได้อยู่ที่ 'การใส่เข้าไปมากเพียงใด' แต่อยู่ที่ 'อัตราการติดทนรอดชีวิต (อัตราการติดของไขมัน) มากน้อยแค่ไหน'


โดยทั่วไป อัตราการติดของไขมันจะอยู่ที่ประมาณ 50-70%

และบริเวณร่องอกก็ต้องวางแผนโดยคำนึงถึงอัตราการดูดซึมตามสภาพเนื้อเยื่อของแต่ละบุคคล ชั้นที่ทำการปลูกถ่าย และเทคนิคการผ่าตัดเช่นกัน


ในช่วงเวลานี้ เพื่อช่วยส่งเสริมสภาพแวดล้อมการอยู่รอดของเซลล์ไขมันก่อนที่เส้นเลือดใหม่จะงอกเข้ามายังบริเวณที่ปลูกถ่าย

อาจมีการใช้การบำบัดด้วยออกซิเจนความกดบรรยากาศสูง (HBOT) ควบคู่เป็นตัวช่วยเสริม


การสูดดมออกซิเจนความเข้มข้นสูงภายในแคปซูลที่มีแรงดันสูงกว่าบรรยากาศปกติ จะช่วยเพิ่มปริมาณออกซิเจนที่ละลายในกระแสเลือด

ซึ่งเป็นหลักการที่ช่วยในการลำเลียงออกซิเจนไปยังบริเวณที่ปลูกถ่ายและส่งเสริมการสร้างเส้นเลือดใหม่


แน่นอนว่า HBOT เพียงอย่างเดียวไม่ได้เป็นตัวตัดสินผลลัพธ์ทั้งหมด

แต่สามารถนำมาใช้เป็นส่วนหนึ่งของการดูแลหลังการผ่าตัดอย่างเป็นระบบ เพื่อช่วยเพิ่มอัตราการติดของไขมัน


ร่องอกหลังศัลยกรรมหน้าอก สิ่งนี้ที่ควรจำไว้


ปัจจัยกำหนดร่องอก

ความยืดหยุ่นของผิว ความหนาของเนื้อเยื่อด้านใน และระยะห่างระหว่างกล้ามเนื้อหน้าอกใหญ่ เป็นตัวกำหนดขอบเขตของร่องอกมากกว่าขนาดหรือชนิดของซิลิโคน


แนวทางการรักษาเป็นขั้นตอน

จัดวางตำแหน่งของซิลิโคนให้แม่นยำก่อน

จากนั้นหากเนื้อเยื่อด้านในบาง จึงค่อยเสริมขอบให้เรียบเนียนอย่างเป็นธรรมชาติด้วยการฉีดไขมันตนเอง (ใช้ ADM ร่วมด้วยตามความจำเป็น)


การวางแผนโดยคำนึงถึงการติดของไขมัน

เนื่องจากไขมันที่ปลูกถ่ายจะสลายตัวไปบางส่วน

จึงควรวางแผนตั้งแต่ขั้นตอนการผ่าตัดไปจนถึงการดูแลหลังผ่าตัดที่ช่วยส่งเสริมสภาพแวดล้อมในการติดของไขมัน


เช็กลิสต์สำหรับตรวจสอบระหว่างปรึกษาก่อนผ่าตัด


  • แพทย์ได้ตรวจประเมินความยืดหยุ่นของผิว ความหนาของเนื้อเยื่อด้านใน และระยะห่างระหว่างกล้ามเนื้อหน้าอกใหญ่ด้วยตนเอง พร้อมทั้งอธิบายขอบเขตความเป็นไปได้จริงของร่องอกหรือไม่
  • สรีระของคุณจำเป็นต้องฉีดไขมันเสริมบริเวณร่องอกเพิ่มเติมหรือไม่ และหากจำเป็น จะดูดไขมันจากบริเวณใด
  • หากมีรูปร่างผอมและมีไขมันไม่เพียงพอ มีการเสนอทางเลือกอื่นเพื่อแก้ไขอย่างไร
  • มีโปรแกรมฟื้นฟูและดูแลหลังผ่าตัดอย่างเป็นระบบ เพื่อช่วยเพิ่มอัตราการติดของไขมันหลังการปลูกถ่ายหรือไม่


สำหรับศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมหน้าอกอย่างลึกซึ้ง ก่อนที่จะให้คำมั่นสัญญาถึงร่องอกที่สวยงามอย่างไร้เงื่อนไข

สิ่งสำคัญที่สุดคือการอธิบายเงื่อนไขและข้อจำกัดของร่างกายที่ผู้ป่วยมีอยู่อย่างโปร่งใสและตรงไปตรงมา